سهراب سپهري

مریم حیدرزاده

عشق را در چشمان تو ديدم

اما چه ساده

و چه زود

عاشق شدم

بی پروا

و بی هوس

عشقی شوم

بی انتها

عاشق تو

و تو عاشق ديگری

عاشق چشمانت

و تو عاشق چشمان ديگری

عاشق نگاهت

و تو دنبال نگاه ديگری

معنای عشق را در نگاه تو ديدم

و تو بی معنا عاشق من

و چه بی احساس

تو را چگونه بپرستم

ببويم

ببوسم

و در آغوش بگيرم

دستانت سرد است!!!

گرمی عشق!

کجاست؟

با چه اميدی با تو بگويم غم دل

آ ه

چه ساده

و چه زود

اما!

نميدانستم

ساده بودن

سخت است

نیما

بي تو مهتاب شبي باز از آن كوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم

شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم،

شدم آن عاشق ديوانه كه بودم

در نهانخانه ي جانم گل ياد تو درخشيد

باغ صد خاطره خنديد

عطر صد خاطره پيچيد

يادم آمد كه شبي با هم از آن كوچه گذشتيم

پرگشوديم و در آن خلوت دلخواسته گشتيم

ساعتي بر لب آن جوي نشستيم

تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت

من همه محو تماشاي نگاهت

آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان و زمان رام

خوشه ماه فرو ريخته در آب

شاخه ها دست برآورده به مهتاب

شب و صحرا و گل و سنگ

همه دل داده به آواز شباهنگ

يادم آيد : تو به من گفتي :

از اين عشق حذر كن!

لحظه اي چند بر اين آب نظر كن

آب ، آئينه عشق گذران است

تو كه امروز نگاهت به نگاهي نگران است

باش فردا ،‌ كه دلت با دگران است!

تا فراموش كني، چندي از اين شهر سفر كن!

با تو گفتم :‌

"حذر از عشق؟

ندانم!

سفر از پيش تو؟‌

هرگز نتوانم!

روز اول كه دل من به تمناي تو پر زد

چون كبوتر لب بام تو نشستم،

تو به من سنگ زدي من نه رميدم، نه گسستم"

باز گفتم كه: " تو صيادي و من آهوي دشتم

تا به دام تو درافتم، همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم

سفر از پيش تو هرگز نتوانم، نتوانم...!

اشكي ازشاخه فرو ريخت

مرغ شب ناله ي تلخي زد و بگريخت!

اشك در چشم تو لرزيد

ماه بر عشق تو خنديد،

يادم آيد كه از تو جوابي نشنيدم

پاي در دامن اندوه كشيدم

نگسستم ، نرميدم

رفت در ظلمت غم، آن شب و شب هاي دگر هم

نه گرفتي دگر از عاشق آزرده  خبر هم

نه كني ديگر از آن كوچه گذر هم!

بي تو اما به چه حالي من از آن كوچه گذشتم!

فريدن مشيری

اي به داد من رسيده تو روزاي خود شکستن
اي چراغ مهربوني تو شباي وحشت من

اي تبلور حقيقت توي لحظه هاي ترديد
تو شبو از من گرفتي تو منو دادي به خورشيد

اگه باشي يا نباشي براي من تکيه گاهي
براي من که غريبم تو رفيقي جون پناهي

ياور هميشه مومن تو برو سفر سلامت
غم من مخور که دوري براي من شده عادت

ناجي عاطفه من شعرم از تو جون گرفته
رگ خشک بودن من از تن تو خون گرفته

اگه مديون تو باشم اگه از تو باشه جونم
قدر اون لحظه نداره که منو دادي نشونم

وقتي شب شب سفر بود توي کوچه هاي وحشت
وقتي هر سايه کسي بود واسه بردنم به ظلمت

وقتي هر ثانيه شب تپش هراس من بود
وقتي زخم خنجر دوست بهترين لباس من بود

تو با دست مهربوني به تنم مرهم کشيدي
برام از روشني گفتي پرده شب و دريدي

ياور هميشه مومن تو برو سفر سلامت
غم من مخور که دوري براي من شده عادت

اي طلوع اولين عشق اي رفيق اخر من
به سلامت سفرت خوش اي يگانه ياور من

مقصدت هر جا که باشه هر جاي دنيا که باشي
اونور مرز شقايق پشت لحظه ها که باشي

خاطرت باشه که قلبت سپر بلاي من بود
تنها دست تو رفيق دست بي رياي من بود

ياور هميشه مومن تو برو سفر سلامت
غم من مخور که دوري براي من شده عادت
که دوري براي من شده عادت.....